وای که این ثانیه ها چقدر بیقرار شده اند.

دیشب آسمان دلش گرفته بود و بغض فروخورده اش را شکست.

تو که نیستی حتی آسمان هم دلتنگ میشود.

تو که نیستی گلهای باغچه هم زحمت شکفتن را به خودشان نمیدهند.

در رؤیاهایم تو را میبینم،تو را احساس میکنم.

در رؤیاهایم عطر وجود تو جاودانه است.

میخواهمت با تمام وجود، بی تو مثل ماهی کوچکی هستم که از آب بیرون افتاده

و در کنار ساحل آرام آرام جان میدهد.

وقتی کنارم مینشینی،وقتی با آن دو چشم سادهء روشن به من نگاه میکنی،

وقتی لبخند گرمت را به رویم میتابانی،

وقتی آهنگ دلنشین صدایت در گوشم میپیچد،ا

حساس میکنم همه چیز زیباست.

در دلم هیچ غمی نمی ماند،به جز اندوه تلخی که وقت جدا شدن تمام وجودم را در برمیگیرد.

و هر لحظه مرا در خود میفشارد.و قلب کوچکم تاب این همه اندوه را نمی آورد.

نفسم به شماره می افتد،درد قلبم را در هم میپیچد،اشکهای گرمم گونه هایم را میسوزانند.

دیگر هیچ نمیبینم و هیچ نمیشنوم.

وای نازنینم...تو به من بگو،با این قلب کوچک وعاشق و بیقرار چه کنم؟