اين روزها دلم گرفته کاش می توانستم پرواز کنم به جايی كه هيچ کس جزء خدا نباشد...

نه انسانی باشد نه صدايی هر چه می خواهم فرياد بکشم...

شايد به درد دل من هم رهگذری تنها گوش دهد...

اما در اين وادی هيچ کس تنها نيست به جزء من همه در زندگی خود دلخوشی دارند...

اما دلخوشی من هر روز يک جور است...

هيچ وقت نخواستم تنها باشم... اما هميشه تنها بودم...

مانند دل تو که هميشه تنهاست...

مانند رهگذر تنهايی که قدم های خسته اش را بر روی برگ ها می گذارد

 تا از صدای آنها تنهايی را از ياد ببرد...

 اما هيچ چيز نمی تواند اين غم را از روی دوش من بردارد به جزء وجود زيبای او...