وقتی می خواهم برای تو بنویسم ، دوست دارم از هر آن چه در طبیعت است کمک بگیرم؛

از یک گل سرخ تنها در بیشه ای بی نشان،از کبوتری که در ابرها لانه دارد،

از چشمه ای زلال، آن قدر زلال که انسان حیفش آید قطره ای از آن بنوشد،

از شاپرکی که صدای خود را صیقل داده ،

از پروانه ای که هر روز زیباتر می شود، از کوهی که هیچ پایی به قله اش نرسیده ....

از دریایی که هیچ دستی کاکل موج هایش را لمس نکرده ،

از قصه ای که هیچ گوشی آن را نشنیده ،

از شعری که هیچ شاعری آن را نسروده و از تصویری که هیچ نقاشی آن را نکشیده است.

وقتی می خواهم برای تو بنویسم ، دوست دارم از هر چه در کائنات است، کمک بگیرم.

دوست دارم ستاره ها را آب کنم و به جای جوهر در قلمم بریزم تا کلمه هایم نورانی شوند.

دوست دارم در خلوت ترین نقطه ی ماه بنشینم و حرف دلم را برای تو بنویسم.

دلم نمی خواهد هیچ کس، حتی فرشته هایی که در دو طرف شانه هایم زندگی می کنند،

حرف هایم را بشنود....

من تو را در همه ی ای کاش هایم می بینم. تو را در همه ی دلواپسی ها و دلشوره هایم،

در اشک ها و شادی های کودکانه ام ، در حسرت ها و آه ها و در سوز و گدازهایم می بینم.

من هر دری را به امید آمدن تو باز می کنم و هر دفترچه ای را به امید خواندن نام تو ورق می زنم.

من در ترنم هر نغمه و آهنگی تو را می جویم و با گل و نسیم و گلاب از تو می گویم.

با کلمه ها نمی توانم با تو حرف بزنم.

کاش حرف های ساکتم را می شنیدی...

حرف هایی که در چشم هایم زندگی می کنند. حرف هایی که هیچ گاه نتوانسته ام بر زبان بیاورم.

به آویشن و سوسن و شبنم قسم، این حرف ها مدت هاست که منتظرند تا به تو برسند.

می خواهم برایت آسمانی بسازم و خورشیدی که هیچ گاه غروب نکند...

می خواهم برایت کهکشانی بسازم که پای هیچ فرشته ای به آنجا نرسیده باشد...

می خواهم برایت زمینی دیگر بیافرینم و پرندگانی دیگر و گل ها و جنگلی تازه تر...

می خواهم قلبم شعله ای آبی و گیرا باشد و من در پرتو آن تا روز قیامت بسوزم و تو را تماشا کنم...

کاش حرف های ساکتم را می شنیدی...