ببخشید آقا! شما همان مرد هستید؟

 شبیه خواب ترانه، در حجم مثنوی

 سر قرار پوسیده ام!

 نبش خیابان، سر چهار راه مانده ام!

 ببخشید آقا! ساعت چند است؟

 انگار حافظه زمان در مدار موازی خواب مانده است

 می گفت: می آیم…

 در باران می آیم...

 نشانی هایش بارانی قهوه ای و کفش کتانی بود

 نمی دانم میان این همه بارانی و

 کفش های کتانی

کدام را باید لبخند زد

 که از باران می آیند!؟

 مرا باور کن امشب

 که در بالین چشمانت تماشا می کنم

 خود تیرگیهایم تو خود رفتی به سوی شهر قصه

 مرا تنها در این اندوه رها کردی

 کی می آیی       

 مرا باور کن امشب

 که بیهوده در این تصویر دلبندی شور و عشق

 به پای تو نشستم

 گرفتار طلسم عشق پوشالی شدم من

 در این ویرانی چهره، چه اندوهی به پا کردی!

 تمام قدرت تازه شکفتنهای من رفت

 به پای جستجوهای خیالی

 که روزی دست تو در دست من باشد

 برای رفتن از جاده خاکی به سوی آسمان آبی عشق

 ولی ساده، به پای تو نشستم

 چه حد گمره در این بازی شکستم

 خم شدم تا مرز هیچ

 شدم گم در هوای واپسین خاطره ها

 مرا باور کن امشب...