تبليغاتX
مثـل هیـچ کس

 

 

مثـل هیـچ کس

وقتی گفتن یه گناه بود مثل دیدن یا شنیدن ××× معنی آوازم این بود ته بن بست داد کشیدن

           
   
  افق روشن...

 

 روزی ما دوباره کبوتر هایمان را پیدا خواهیم کرد

 و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت

 

 روزی که کمترین سرود بوسه است

 و هر انسان

 برای انسان

 برادریست

 

 روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند

 قفل افسانه ئیست

 

 و قلب برای زندگی بس است

 

 روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

 تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی

 

 روزی که آهنگ هر حرف  زندگیست

 تا من به خاطر آخرین شعر رنج جستجوی قافیه نبرم

 

 روزی که هر لب ترانه ئیست

 تا کمترین سرود  بوسه باشد

 

 روزی که تو بیایی برای همیشه بیایی

 و مهربانی با زیبایی یکسان شود

 

 روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم

 

 و من آن روز را انتظار می کشم

 حتی روزی

 که دیگر نباشم...

                       

                                                                                                               احمد شاملو

 افق روشن...

 

2   به قلم ... | 

  مرگ در برگ...

 

آسمان رنگ کفن

 

                        جنگلش بوی غریب

 

                                                     شب به نابودی من

 

                                                                               نعره مرداب را

 

                                                                                                       به اسارت می برد

روح من بی تاب است

 

                        گوشه ای از برگ است

 

                                                     و نگاه مرده

 

                                                                                    انتظار سرد است

من چگونه رفتم

 

                        به درون مرداب

 

                                                     نه نگاهی با من

 

                                                                              نه سکوتی با من

 

                                                                                                       من به خود می گفتم

رفتم از دوری عشق

 

                        به سکوتی که در آن برگ درخت

 

                                                                    به عزادار شقایق

 

                                                                                                     کفنی با خود داشت

و چه سخت است

 

                       در این ظلمت عشق

 

                                                     کودکی قلب تو را

 

                                                                              به درخت ماتم

 

                                                                                                      بس تعارف می کرد

آن قدر نا چیز بود

 

                      که به هر صوت کلاغی مایوس...

 

2   به قلم ... | 

  افسون زمان...

 

 

شاهزاده قصه های دور

 

درون قصر آرزو،

 

سرود ماندن سرداد.

 

و خاتون افسانه ها

 

با چشم هایش

 

زمان را افسون کرد!

 

و تو با نگاه مبهمت،

 

طلسم نسیم را شکستی

 

و غروب را

 

آغاز زندگی ستاره ها خواندی.

 

و زمزمه کردی، ترانه عشق را:

 

بخوان از آن لحظه های سبز

 

که تراکم نفس ها بود

 

و صدای تپش قلب ها.

 

آینه ها...

 

بازتاب غرور بود

 

و مرگ، نهایت سادگی...

 

 افسون زمان

 

2   به قلم ... | 


   

This Template Designed by: Irhut Blog. All rights reserved.

   


New Coding JavaScript


جدیدترین کدهای موزیک برای وبلاگ