بی اختیار در باغ خانه می رفتم

 برگ ها بر روی زمین

 خیره بر من:

 چشمهایت کو ؟

 پاهایت دگر بر ما نمی کوبد ؟

 چشمهایم را گم کردم

 آن وقت که در کوچه ی نومیدی روی او را دیدم

 چشمهایم بی خود شد

بی خبر دلم از دست رفت

 بی اختیار همه وجودم دیدن

 همه ذرات نگاهم محکم شد

 وجودم یخ زده شد

 رنگ او را دیدم

 همه رنگم باران شد

 پلک هایم از شوق بیرون زد

 دریایی دیدم

 همه وجودم شبنم شد

 یاد آن روز بخیر

 آن وقت که در بی خبری

 پشت این دیوارها، لای درز دروازه مان

 من از آن دور نور دیدم

 از سنگ وجودم نور بارید

 نسیمی بر من خورد

 همه وجودم طوفان شد

 من پس از آن روز چشمهایم را بر سر دروازه زدم

 پاهایم پی راه رفتن او در راه شدند

 همه گوشم پی ذرات صدایش رفتند

 همه روزم شب شد

 تا در آن شب خواب آن روز ببینم....

روزها

تو در باغچه گلویم

نهـال های نورس بغض می کاری

و شبـها

با آبیـاری چشمان من

نهـال های اشک

سبز می شوند

آیا سر سبز تر از باغچه بغض من 

بوستـانی سراغ داری؟!

 چه بی خیال می گذرند

 از کنار لحظه های پر هیاهوی خیابان

 دوره گردانی که

 سبد سبد خاطره می فروختند

 از باغهای سیب

 کفه های تبسم

 به خواب هزار ساله رفته اند

 در هجوم سایه های بی دلیل

 هیچ  پرنده ای حتی

 زمزمه خسته رود را

ترانه دریا نمی کند

 و من گاهی

 حضور تو را گم می کنم

 در خیال پریشان جاده

 و خودم را.....

در جایی مرغان همه پر نغمه اند

و تنها پیچک شوق، قصه می خواند

آنجا همه چیز ساده است، اندیشه

ساده تر

آنجا که گردش ماهی، اندوه را در خود

جای نهاده؛

آنجا محو می شویم،

با این احساس که ما جدا افتاده ایم

شاید جایی، ساقه آخرین درخت میوه را

از دور ببینم

تنها باید خواست

آفتاب، سکوت را به هم پیوست وما

« ما » شدیم.

ظلمت پایان یافت. ابری رسید وما به

هم رسیدیم

آنجا مرا صدا بزن از تنگنای زمان،

با این احساس که ما جدا افتاده ایم...

در را باز کن

چراغها را روشن کن

 - «سلام»

 آیا کسی به سلامت جواب خواهد داد؟

 پیش می آیم

 با گیسوانی رها در فردا

 و لبخندی که از صبح بر می آید

 - « آیا خستگی هایت را به من می سپاری؟»

سلام به همه ی دوستان ممنون از حضور سبز و پر مهرتون

من به همه ی شما دوستان سر میزنم منتها نمیشه نظر بدم سرور ارور میده

من واقعا شرمندم

 خیلی دوستون دارم

 به انتظار بنشینی...