پلک میز نم، پلک میزنم و انتظـار می کشم که چندان سـاده نیست...

                                      تشنگی گل سـرخ را اشک هیچ بلبلی سیراب نمی کند،

                              اما اشکهای من سیلی خواهد شد که دنیای تو را با خود خواهد برد،

                                     وقتی همه ی اشکهای ریخته شده را کنار هم بگذاری

                                                    لبریز شدن را خواهی  دانست... 

 این روزها چقدر هوای تو می کنم         

       حتـی غـروب گـریه بــرای تـو می کنم

 گاهی کنــار پنجـره ام می نشینـم و       

        چشمی میــان کوچه رهـای تو می کنم

 خیره به کوچه می شوم اما تونیستی     

       یـاد تـو، یـاد مهـر و وفـای تـو می کنم

 خود نامه ای برای خودم می نویسم و    

      آن را همیشه پست به جای تو می کنم

 وقتی که نامه می رسد از سوی من به من    

  می خـوانم و دوبـاره هـوای تو می کنم

 تو گفتی عشق چیست؟

                               گفتم عشق سر سبزی زندگیست

 گفتی زندگی چیست؟

                               گفتم زندگی سراب دل من تنهاست

 گفتی سراب چیست؟

                                گفتم سراب فانیت این دنیاست

 گفتی دنیا چیست؟

                               گفتم دنیا پژمرده گنجشک تنهاست

 گفتی تنهایی چیست؟

                               گفتم تنهایی غم فراق است

 گفتی فراق چیست؟

                               گفتم فراق، غم دلی است که ز هجرانها پوسیده

 گفتی دل پوسیده هجران چیست؟

                               گفتم دل پوسیده هجران، دل من است

     کز دوری تو به زار آمده...

            جهان

                    غصه ما را نمی خورد

    دل هیچ کوچه ای

                      به یاد ما تنگ نمی شود

    هیچ مغازه ای

                       به خاطر خانه نشینی ما

         بسته نمی شود

                                  و مردم

    راس ساعت قرار همیشگی

                        می روند دنبال دلخوشی هایشان

    اما من

                به خاطر تو از کار می افتم

                               سراغی از کوچه نمی گیرم

         به هیچ مغازه ای سر نمی زنم

                                  و راس ساعت هیچ قراری

           لباس نو نمی پوشم،

                                 عطر نمی زنم

     و کلی مقابل آینه نمی ایستم

                        تا خانه نشین رویاهای تو شوم

           تا ثابت کنم، شاعران

                             دروغ نمی گویند

        بگذار یک بار هم که شده

                            کسی از خودش مایه بگذارد

    من اگر تباه تو شوم

                      شاعرت بودم.....

مث اون مـوج صبـوری كه وفـا داره به دريا 

تو  مهمی مثل حقيقت مهربونی مث رويا 

                                              چه قـدر تازه و پاكی مث  ياسـای  تو  باغچه 

      مث اون ديـوان حافظ كه نشسته لب طاقچه

تو مث اون گل سرخی كه گذاشتم لای دفتر 

مث اون حرفی كه نا گفته می مــونه دم آخر 

        تو مث  بـارون عشـقی روی تنهـايی شاعـر   

                تو همون آبی كه رسمه بريزن پشت مسافر           

مث برق دو تـا چشمی توی يک قـاب شكسته 

مث پرواز واسه  قلبی كه  يكی  بالاشو  بسته 

  مث اون مهمون خوبی كه ميآد آخر هفته

  مث اون حرفی كه از ياد دل و پنجره رفته

مث  پايـيــزی و ليكـن پــری  از  گـل هـای پـونـه 

مث اون قولی كه دادی گفتی يادش نمی مونه 

             تو مث چشـمـه آبـی  واسـه تشـنـه  تو بيــابون  

          تو مث يه آشنا تو غربت واسه يه عاشق مجنون

تـــو مث يه ســر پنــاهی  واسه عــابـر غـريـبه 

مث چشمای قشنگی كه تو حسرت يه سيبه 

     چشمه ی چشمای نازت مث اشک من زلاله

     مث زنـدگـی  رو  ابـرا  بـودنت  بــا  من محاله

يک روزی بيا تو خـوابم بشو شكـل يک ستاره 

توی خواب دختری كه هيچ كس و جز تو نداره 

         تو يه عمر می درخشی  تو يه  قاب عكس خالی

          اما  من  چشمام  رو دوختم به گلای سرخ قالی

تو مث بـادبـادک من كه يه روز رفت پيـش ابـرا 

بی خبر رفتی  و خواستی  بمونم تنهای  تنها

تو  مث  دفـتـر مشقـم  پر خطای عجيبی

مث  شاگردای اول كمی  مغرور و نجيبی

دل  تـو  يـه  آسمـــونـه  دل تنـــگ مـن  زمـيـنـی

می دونم عوض نمیشی تو خودت گفتی همينی

              تو مث اون كسی هستی كه ميره واسه هميشه    

          التمــــاسش می كنی كه بمـون اون ميگه نميشه

مث  يـه  تـولـــدی تـو  مث  تـقـديـــر  مث  قـسـمت 

مث الماسی كه هيچ كس واسه اون نذاشته قيمت 

      مث  نذر  بچه هايی  مث  التمـــاس گلدون   

   مث  ابتدای راهی  مث  آينه مث شمعدون

مث  قصــه های زيبــا پـری از خـوابـــای رنگی

حيفه كه پيشم نمونن چشای به اين قشنگی

پر  نازی مث  ليلی   پر شعری مث  نيما

ديـدن تو  رنگ مهره  رفتن تو  رنگ يــلـدا

بيا مثل اون كسی شو كه  يه  شب قصد  سفـر كرد

ديد يـارش داره می ميــره مـونـدش و صــرف نظر كرد

                                                                                                      مریم حیدرزاده  

 از این همه تکرار خسته شده ام. از این گردش یکنواخت لیل و نهار، بیدار شدن و خوابیدن،

 از خانه رفتن و به خانه آمدن، سلام های که بوی کهنگی می دهند، چراغهایی که به رنگ نا امیدی اند،

 نگاههای بی رمق، لبخندهایی که به بن بست می روند و آبهایی که طعم سراب دارند.

 از این همه تکرار دلم گرفته است، دفترهای تکراری، نفسهای تکراری، شوقهای تکراری، گریه های تکراری،

 خشمها، مهرها، شادیها و غمهای تکراری.

 ای ساعت های پر شتاب! مرا کجا می برید ؟ چه خبر بکری برایم دارید ؟ تا کجا باید با شما بیایم ؟

 بس است، خستـه ام، بگذارید دلم را در گوشه ی آسمانی دیگر بیاویزم.

 تا کی زمین، تا کی ماه، تا کی دویدن و دویدن ؟ بگذارید کمی بایستم تا دنیا از بالای سرم رد شود!

 چقدر از این پنجره ی در هم و بر هم به سالهای روبرو خیره شوم ؟

 چقدر پلکهایم را به زحمت باز نگاه دارم ؟ چقدر فردایی را که نیامده است در آغوش بگیرم ؟

 چرا کسی به خانه ی من نمی آید ؟ کسی که بهانه ای شگفت برای گریه کردن به من بیاموزد.

 چرا کسی قطره ای باران برایم نمی آورد ؟ چرا کسی تپش سراسیمه ی قلبم را نمی بیند ؟

 چرا کسی پروانه هایی را که در کودکی گم کرده ام به من نشان نمی دهد ؟

 ای میوه هایی که هر زمستان می روید و هر تابستان می آیید، تنهـایم بگذارید!

 من میوه ای دیگر می خواهم، میوه ای که هیچ کس از آن نچشیده باشد.

 من به دنبال پرنده ای تازه ام. آواز همه بلبلان تکراری است. بالهای همه طوطیان غبار آلوده است.

 من در اینجا، در این سیاره ای که جز چرخش و چرخش و صیقل خوردن کاری بلد نیست،

 با همه ی مردگان احساس خویشاوندی می کنم.

 چرا کسی دلهای شکسته، بغضهای آب نشده، عشقهای روی تاقچه مانده و درهای بسته

 را شرح نمی دهد؟

 از این همه تکرار می گریزم. به کجـا ؟ نمی دانـم.

 شاید به جایی که اشیاء و آدمها در آنجا هرگز فرسوده نمی شوند و چین نمی خورند.

 جایی که خورشید فقط از مشرق طلوع نمی کند، جایی که درختان آواز می خوانند ،

 پرندگان جـاری می شوند و سنگریزه ها می رقصند.

 جایی که فردا به رنگ دیروز است و دیروز به رنگ امسال و امسال به رنگ پس فردا که مـن نیستـم.