تو یا شعر؟ چه فرقی می کنه؟! مهم همون احساسیه که عشق رو در قلبم تداعی می کنه.

  همون دلتنگیه پاک و قشنگی که موقع سرازیر شدنه واژه ها به قلبم، به دیدَنم میان و

  اجازه نمیدن که اشکام خواب راحتی داشته باشن.

  مهم همون دغدغه های هر روزه ست که وادارم می کنن نام تو رو تکرار کنم و

  فردا و فرداها رو از دریچه روشن شعر و واژه نگاه کنم.

  شعرهایی که غربت صادقانه و نجیبشون رو می پرستم و برای تنهاییشون، در خلوت اشک می ریزم...

  زیر سایبون سادگی هام

  واسه تو یه خونه ساختم

  ولی من نمی دونستم

  همه زندگیمو باختم

  دود خونه ی خرابم

  توی چشمای تو میره

  اگه تنهام نمی ذاشتی

  من دیگه غصه نداشتم

 دیشب دلم گرفته بود مثل هوای بارونی

 دلم هوا تو کرده بود، هوای شیرین زبونی

 دلم می خواست گریه کنم بگم که سخته تنهایی

 ای هم صدا ای آشنا بگو که پیشم می مونی

 نمی دونم چه حالی و کجایی و چه می کنی

 ولی صدات تو گوشمه، می گی که اینجا می مونی

 رفتم کنار پنجره گفتم شاید ببینمت

 دیدم محاله دیدنت چون گل باید بچینمت

 رو صندلی نشستم و یهو دیدم یه قاصدک اومد پیشم

 خبر آورد ای آشنا  یه رازی رو بهت بگم؟

 گفتم بگو آهی کشید اومد نشست رو شونه ام

 یواشکی چشماشو بست تا نبینه اشک چشام

 می گفت که تو یه راه دور، یه راه دور و سوت و کور

 مسافری نشسته بود؛ مسافره غریب و دل شکسته بود

 از تو همش شکوه می کرد با اشک گرم و دل سرد

 می گفت که یادت نمی یاد؟ اون روزای آخریه

 چه قدر دلش می خواس که تو؛ نگاش کنی صداش کنی

 بهش بگی دوسش داری؛ به شرطی تنهاش نذاری

 تا اومدم بهش بگم؛ برو بگو دوسش دارم؛ پاش می شینم

 دیدم که اون رفته بود و منم دارم خواب می بینم