قاصدک! هان چه خبر آوردی؟

از کجا، وز که خبر آوردی؟

خوش خبر باشی اما، اما

گرد بام و در من

بی ثمر می گردی.

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری، نه ز دیار و دیاری، باری

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس.

برو آنجا که تو را منتظرند.

قاصدک!

در دل من همه کورند و کرند

دست بردار ازین در وطن خویش غریب

قاصد تجربه های همه تلخ

با دلم می گوید:

که دروغی تو دروغ، که فریبی تو فریب.

با توام، آی! کجا رفتی؟ آی...

راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟

مانده خاکستر گرمی جایی؟

در اجاقی، طمع شعله نمی بندم،

خردک شرری هست هنوز

قاصدک!

ابرهای همه عالم شب و روز

در دلم می گریند.

                                                                             مهدی اخوان ثالث                            

هر چی می خوام برات بگم قصه دلواپسیه

هر چی نثارت می کنم یه آسمون بی کسیه

                                                                قصه تو

قصه من

قصه عاشق بودنه

حرفای ما هر کلمه اش از عاشقی سرودنه

نمی دونم یادت میاد

روزایی که غصه نبود

حیف که همیشه این روزا

خاطره میشه خیلی زود

یادش بخیر زمانی که شعرای من مال تو بود!

دست من از تو می نوشت،

قلب من از تو می سرود

                                                                   اما

دیگه فاصله ها چیزی برامون جا نذاشت

انگار نمیشه دور بود و پیش کسی دل جا گذاشت

                                                                 شاید

شاید اینم یه قصه بود

که قهرماناش ما بودیم

ما که به غیر از دل خوش

دنبال چیزی نبودیم

                                                                  حالا

حالا دیگه تو فال ما نشونه عاشقی نیست

دیگه نمیشه گفت که

عشق چیزی همیشه موندنیست

  نمی توان ساده عبور کرد

  از کنار خیابان

  و یا از کنار تو

  و مسافرانی که رو به منظومه دیگری در راهند

  پیدا که می شوی

  پنهان می شوند خاطراتی

  که چراغ خانه مرا روشن می کردند

  می خواهم همین روزها بروم

  و آهسته در گوش باغ

  ترانه ای بخوانم

  که تو پیدایت شود

  آخر اتصال آبی من و تو

  همین حرفهاست

  همین ترانه ها که گاهی باد

  در گوش باغ زمزمه می کند

         مادرم با نگاه خود می گفت:          زندگی اشتباهست، میدانم

         یک نفر بی بهانه می گرید            در دلش جای پاست، میدانم

         یک نفر بی گناه می میرد              آه ، او آشنـاست ، میدانـم

         همسفر فکر رفتن ، اما دل            در غم جاده هاست ، میدانم

        می سپــارم تو را به آیـینه              آیـینه بی ریـاست ، میدانم

        دردها بـی ســوال می آیند              « ما به جرم نکرده می سوزیم»

                                   زنـدگـی بـی وفـاسـت ، مـیدانم

 زندگی رسم خوشایندی است

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

پرشی دارد اندازه عشق

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود

من نمی دانم که چرا می گویند:

اسب حیوان نجیبی است... کبوتر زیباست...

و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست

گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد؟

چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید

واژه ها را باید شست

واژه باید خود باد

واژه باید خود باران باشد

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ

کار ما شاید اینست که در افسون گل سرخ

شناور باشیم

بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم

نام را باز ستانیم از ابر

از چنــار، از پـشـه، از تابسـتـان

روی پـای تر باران به بلنـدای محبـت بـرویم

کار ما شاید اینست

که میـان گل و نیلــوفر و قـرن

پـی آواز حقـیقـت برویم...

                                                                                                                   سهراب

گاهی که گنجشکان نمی خوانند

وقتی پرستوهای زیبا در سفر هستند

وقتی کبوتر نیست

وقتی دلم تنگ است

آهسته می گویم

«شک نیست باور کن که او اینجاست

جایی همین نزدیکی ها، این دور و برهاست»

هر جا که او باشد

جایی برای غصه و غم نیست... .