برای تو مینویسم ...


می روم و پشت خواهم كرد به تمامی تپشهای این دقایق



دل خواهم كند



بی تو خواهم زیست



گوش خواهم سپرد

فریاد خواهم شد



مهربان نخواهم بود



دل نخواهم سپرد



آرام تر كه شدم

بی تو خواهم مرد...

یه جاده ی غریب و دور

عشق يعني دستهايم ماله توست

 
چشمهاي خسته ام دنبال توست

آشنا جان

خداحافظ گل لادن .. تموم عاشقا باختن

ببين هم گريه هام از عشق .. چه زندوني برام ساختن

خداحافظ گل پونه ..گل تنهاي بي خونه

لالايي ها ديگه خوابي به چشمونم نمي شونه

يکي با چشماي نازش دل کوچيکمو لرزوند

يکي با دست ناپاکش گلاي باغچمو سوزوند

تو اين شب هاي تو در تو .. خداحافظ گل شب بو

هنوز آوار تنهايي داره مي باره از هر سو

خداحافظ گل مريم ..گل مظلوم پر دردم

نشد با اين تن زخمي به آغوش تو برگردم

نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم

از اين فصل سکوت و شب غم بارونو بردارم

نمي دوني چه دلتنگم از اين خواب زمستوني

تو که بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني

تو اين روياي سر دم گم .. خداحافظ گل گندم

تو هم بازيچه اي بودي .. تو دست سرد اين مردم

خداحافظ گل پونه .. که باروني نمي توني

طلسم بغضو برداره ... از اين پاييز ديوونه

خداحافظ .....!

سالهاست که در حسرت آمدنت تمامی جاده ها را بو میکشم .

 اما هیچ جاده ای بوی تو را نمی دهد.

 شاید به راهی بی بازگشت رفته ای.

 شاید هم جاده تو را در خود گم کرده است.

به خاطر خاطراتت برگرد...

ياد تو هميشه درذهنم 

عشق تو هميشه در قلبم

و عطر مهرباني تو هميشه در وجودم جاريست

سال ها بود که چون کبوتري آواره به دنبال همدم مي گشتم

تا لانه کوچکم را با نور خود منور سازد

و آهنگ زندگي را درگوش من نوازش دهد

گرچه کف لانه ام از چوبهايي هست که قابل

نشستن نيست

ولي آن را باغرورم فرش مي کنم

و هر تکه ازآن نشانه اي از

تنهايي من است..

وای که این ثانیه ها چقدر بیقرار شده اند.

دیشب آسمان دلش گرفته بود و بغض فروخورده اش را شکست.

تو که نیستی حتی آسمان هم دلتنگ میشود.

تو که نیستی گلهای باغچه هم زحمت شکفتن را به خودشان نمیدهند.

در رؤیاهایم تو را میبینم،تو را احساس میکنم.

در رؤیاهایم عطر وجود تو جاودانه است.

میخواهمت با تمام وجود، بی تو مثل ماهی کوچکی هستم که از آب بیرون افتاده

و در کنار ساحل آرام آرام جان میدهد.

وقتی کنارم مینشینی،وقتی با آن دو چشم سادهء روشن به من نگاه میکنی،

وقتی لبخند گرمت را به رویم میتابانی،

وقتی آهنگ دلنشین صدایت در گوشم میپیچد،ا

حساس میکنم همه چیز زیباست.

در دلم هیچ غمی نمی ماند،به جز اندوه تلخی که وقت جدا شدن تمام وجودم را در برمیگیرد.

و هر لحظه مرا در خود میفشارد.و قلب کوچکم تاب این همه اندوه را نمی آورد.

نفسم به شماره می افتد،درد قلبم را در هم میپیچد،اشکهای گرمم گونه هایم را میسوزانند.

دیگر هیچ نمیبینم و هیچ نمیشنوم.

وای نازنینم...تو به من بگو،با این قلب کوچک وعاشق و بیقرار چه کنم؟

نمی دانم چه طور می شود

همه ی شاهزاده ها تو باشی و

همه ی پریزاده ها من

چه طور می شود

خانه ساخت با چسب و قیچی

یا چه طور

بی هراس از آدم ها

دو روز دنیا را

بی تجربه های تلخ

رد کرد

نگفت به فكر فرصتي دوباره است

 براي دل بريدن فكر چاره است..

نگفت به فكر تحقير نگامو

 شكستن غروري پاره پاره است..

 حالا به مرگ من راضي نميشه 

 ميخواد جون بكنم واسش هميشه.. 

 به اون ظالم بگين نفرين اين دل 

 تا زنده ام به راه زندگيشه...

واسه پر کشيدن من خواستي آسمون نباشي

مي دونم هر جا که باشم آسمون همين يه رنگه

کنارم بخواب و
به دورم بتاب و
از اين لب بنوش
چو تشنه که آبو

گل آتشي تو
حرارت منم من
که ديوانه ي بي قرارت منم من

خدا دوست دارد لبي که ببوسد
نه آن لب که از ترس دوزخ بپوسد
خدا دوست دارد من و تو بخنديم
نه در جاهليت بپوسيم بگنديم

بخواب آرام پيش من
لبت را بر لبم بگذار
مرا لمسم و کن و دل را
به اين عاشق ترين بسپار

بخواب آرام پيش من
مني که بي تو ميميرم
لبت را بر لبم بگذار
که جان تازه ميگيرم

او بي وفا نبود..

اما مثل يك نسيم راحت از كنار پروانه هاي شيدا مي گذشت..

روزهاي زيادي مي گذشتند كه سراغ اطلسي ها را نمي گرفت

و براي هيچ شقايقي خبرهاي داغ نمي آورد..

مدت ها بود كه با زيبا ترين غروب ها قهر كرده بود و از تمام طلوع ها كناره مي گرفت..

او مثل جاده اي بي انتها به فراسوي بيكران ها مي رفت

و به فكر هيچ چشم گرياني نبود..

مثل كودكي تشنه ي محبت توام..

مثل بيدي در چنگال طوفان بي مهري اسيرم..

من خودم را گم كرده ام

بيا و پيدايم كن.. مانند كويري تشنه ي بارانم..

حال عجيبي دارم..

نمي دانم آيا روزي اين عطش جانكاه من براي رسيدن به تو به پايان خواهد رسيد؟

چقدر محتاج كنار تو بودنم

چقدر براي زيارت چشمهايت روز شماري كرده ام

تمام دعاهايم براي لمس دستان توست..

و تمام اشك هايم براي نگاه مهربان تو..!

تمام احساسم مال توست..

و قشنگ ترين ترانه هاي صبحگاهي را براي تو به لب جاري مي كنم..

مي داني بهترين عطرهايم از نفس تو ساخته مي شوند

و زيبا ترين آسمان فقط در نگاه تو جلوه مي كند..

من براي لبخندت دلتنگم.. و براي تمام حرف هايت..

كاغذهايي از جنس خاطره تدارك ديده ام..

صداي تو ترنم باران است..

هرگز از تو خسته نشده ام و هرگز جز براي تو زندگي نكرده ام..

تو مي روي و شايد به من نينديشي..

ولي هر تپش قلب من به ياد توست..

نشسته ام در تاريکي و سکوت و

 
هـرچـنـد نـمـي دانــم

وقت رفتن هدیه ای دادم به تو                                    حرف دل یا تحفه ای دادم به تو

تا که هر وقت دیده ات بر آن فتاد                                    گفته های گفته ام آید به یاد

یاد آن شبها که تا صبح و سحر                                     دوخته بودم دیدگانم را به در

تا بگویم یا که باز آ از سفر                                         یا بمان یا نیز مرا با خود ببر

یاد شبهایی که با اندوه و آه                                           چهره ات آید به یادم گاه گاه

هدیه ام آن قلب و احساس من است                          هدیه ات آهنگ تب دار من است

هدیه ای زیور شد ست از نام تو                                  نا شکفته غنچه ای در باغ تو

پای آن گل هدیه باشد خار من                                       نام این هدیه بود اشعار من

با هفت تا آسمون پر از گلای یاس و میخک