واسه پر کشيدن من خواستي آسمون نباشي

مي دونم هر جا که باشم آسمون همين يه رنگه

کنارم بخواب و
به دورم بتاب و
از اين لب بنوش
چو تشنه که آبو

گل آتشي تو
حرارت منم من
که ديوانه ي بي قرارت منم من

خدا دوست دارد لبي که ببوسد
نه آن لب که از ترس دوزخ بپوسد
خدا دوست دارد من و تو بخنديم
نه در جاهليت بپوسيم بگنديم

بخواب آرام پيش من
لبت را بر لبم بگذار
مرا لمسم و کن و دل را
به اين عاشق ترين بسپار

بخواب آرام پيش من
مني که بي تو ميميرم
لبت را بر لبم بگذار
که جان تازه ميگيرم

او بي وفا نبود..

اما مثل يك نسيم راحت از كنار پروانه هاي شيدا مي گذشت..

روزهاي زيادي مي گذشتند كه سراغ اطلسي ها را نمي گرفت

و براي هيچ شقايقي خبرهاي داغ نمي آورد..

مدت ها بود كه با زيبا ترين غروب ها قهر كرده بود و از تمام طلوع ها كناره مي گرفت..

او مثل جاده اي بي انتها به فراسوي بيكران ها مي رفت

و به فكر هيچ چشم گرياني نبود..

مثل كودكي تشنه ي محبت توام..

مثل بيدي در چنگال طوفان بي مهري اسيرم..

من خودم را گم كرده ام

بيا و پيدايم كن.. مانند كويري تشنه ي بارانم..

حال عجيبي دارم..

نمي دانم آيا روزي اين عطش جانكاه من براي رسيدن به تو به پايان خواهد رسيد؟

چقدر محتاج كنار تو بودنم

چقدر براي زيارت چشمهايت روز شماري كرده ام

تمام دعاهايم براي لمس دستان توست..

و تمام اشك هايم براي نگاه مهربان تو..!

تمام احساسم مال توست..

و قشنگ ترين ترانه هاي صبحگاهي را براي تو به لب جاري مي كنم..

مي داني بهترين عطرهايم از نفس تو ساخته مي شوند

و زيبا ترين آسمان فقط در نگاه تو جلوه مي كند..

من براي لبخندت دلتنگم.. و براي تمام حرف هايت..

كاغذهايي از جنس خاطره تدارك ديده ام..

صداي تو ترنم باران است..

هرگز از تو خسته نشده ام و هرگز جز براي تو زندگي نكرده ام..

تو مي روي و شايد به من نينديشي..

ولي هر تپش قلب من به ياد توست..

نشسته ام در تاريکي و سکوت و

 
هـرچـنـد نـمـي دانــم

وقت رفتن هدیه ای دادم به تو                                    حرف دل یا تحفه ای دادم به تو

تا که هر وقت دیده ات بر آن فتاد                                    گفته های گفته ام آید به یاد

یاد آن شبها که تا صبح و سحر                                     دوخته بودم دیدگانم را به در

تا بگویم یا که باز آ از سفر                                         یا بمان یا نیز مرا با خود ببر

یاد شبهایی که با اندوه و آه                                           چهره ات آید به یادم گاه گاه

هدیه ام آن قلب و احساس من است                          هدیه ات آهنگ تب دار من است

هدیه ای زیور شد ست از نام تو                                  نا شکفته غنچه ای در باغ تو

پای آن گل هدیه باشد خار من                                       نام این هدیه بود اشعار من

با هفت تا آسمون پر از گلای یاس و میخک

بيا بيا ..  پيشم كه تو رو مي خوام يه دنيا

نكنه كه يه روزي منو بذاري تنها 

ميميره بي تو .. اين دلو عشق بي صدا

بيا كه من تو رو از خدا مي خوام هميشه

اين دله من براي تو يه دنيا آتيشه

بيا بيا .. جون بده به اين خاك و ريشه

بده دستتو توي دستاي سرد من

دوست دارم .. تويي حرف آخر دل من

هستي هميشه همه چيزو همه ي عشق من

بيا بيا .. بمونيم با هم عمري دوباره

تو آسمونم تو هستي تنها ستاره

اين دله من تو رو از ته دل دوست داره..

این قطار سرنوشته

ما دو تا مسافریم

سرنوشت ما رو صدا کرد

منو تو باید بریم

یکیمون پاک و ساده

یکیمون رفت به تباهی

این دیگه آخر جادست

هـمسفر آخر خطیم

توی این ضربه ی آخر

اونی که باخته منم

خورد فریبه عشقی تلخو

زهرو نوشید اون منم

دل سادم خورد فریبو

گفت هر چی شد به جون بـخر

من که باختم توی عشقم

تو که بردی منم ببر

اي خويشاوند راستين !

که هرگز با تو نبوده ام...

اي مخاطب من !

که هيچگاه با تو سخن نگفته ام...

بي تو با بيگانگي و سکوت مي ميرم...

 انتظار ، گم کردن توست...

 غربت ، غم دوري تو...

اضطراب ، درد بي تو ماندن...

و غم ، داغ بي تو زيستن...

تو امتداد سرنوشت

کي بود که از تو مينوشت

زندگي منو تو رو با غم و غصه مي نوشت

با اين همه گناه و درد

کي ميره آخرش بهشت

ببين ببين که دست من هر جا رسيد از تو نوشت

ميون جاده ها هنوز

گرد مسافرا به جاست

تو شهر تو غريبه ام غريبه اي که بي صداست

نفس ميخوام نفس ميخوام

تو رو يه هم نفس ميخوام

تو شب انتظار تو براي دل قفس ميخوام

اگه تو باشي پيش من

سوت دلاي در به در

دوباره خورشيد ميکشن رو اين شباي بي سحر

سحر مياد  شب سر ميشه

دراي بسته وا ميشه

بهار مياد تو باغمون برکه ي من دريا ميشه

ميون جاده ها هنوز

گرد مسافرا به جاست

تو شهر تو غريبه ام غريبه اي که بي صداست

نفس ميخوام نفس ميخوام

تو رو يه هم نفس ميخوام

تو شب انتظار تو براي دل قفس ميخوام

منو ببر منو ببر

بريم يه جاي بي خطر

يه جا که از تو بشنوم بگي برام گريه بخند

بگو بگو به من بگو

که من نشستم پشت در

بگو که شعرم پر بشه  از آدمهاي بي خبر

نفس ميخوام نفس ميخوام

تو رو يه هم نفس ميخوام

تو شب انتظار تو براي دل قفس ميخوام

فکر می کنی کسی تو رو نمی فهمه!!! فکر می کنی فراموش شدی!!! و تنها...

باز هم تعجب نمی کنم. می دونی هر کسی ممکنه یه غم بزرگ توی دلش داشته باشه

که یه موقع هایی فکر می کنه هیچ کسی نمی تونه اون رو بفهمه و حالش رو درک کنه.

فکر می کنی هیچ کس برای شنیدن حرفهای دلت، برای تو وقت نمی ذاره.

یه موقع هم تو برای گفتن حرفهای دلت برای دیگران وقت نمی ذاری. 

اما بذار این بار من بگم و تو بشنوی. فقط کمی، کمی برای شنیدن حرفهای ساده من وقت بذار.

باشه عزیز! می دونی که برام خیلی عزیزی. مثل یه دوست دیر آشنا. .

می دونم به حرمت همین دوستی کمی صبر می کنی و حرفهام رو می شنوی.

خوب حالا لبخند بزن. دوست دارم لبخند رو روی صورتت ببینم، که با لبخند زیباتر هستی...

نه اینجور زورکی!!! سرت رو بالا بگیر و از ته دلت بخند!!!

اوه! می دونم. داری بهم می خندی!

آره توی دلت می گی نگاش کن توی این موقعیت از من چی می خواد!!!

اما بدون یه لبخند زیبای تو به دنیایی می ارزه. اخم نکن دیگه...

خب حالا به بهترین روز زندگی ات فکر کن آره همون روز رو می گم، داره یادت می آد...

حالا می تونی راحت به یاد اون لحظات لبخند بزنی نه!

اشک شوق هم بریزی به دیده منت قبولت دارم عزیز..

حالا بذار دلم برات بگه!

خوب من! زندگی مملو از لحظات تلخ و شیرین هست لحظاتی که می گذره بدون اینکه

به ما اجازه بده که اون ها رو درک کنیم. و یا حتی گاهی دخل و تصرفی توی اون داشته باشیم.

لحظاتی که جز جز زندگی ما رو تشکیل می دن و مجموعه ای از بایدها و نبایدهای که هر لحظه منتظر

وقوع هستند. اگر راه زندگی ات رو انتخاب کردی اگر به خدای عزیزی که وجود نازنینت رو خلق کرده

ایمان داری و می دونم که با تمام وجود دوستش داری چون روح خدایی تو اینطور می خواد

پس به دل مهربونت غم و اندوه راه نده.

لحظاتی رو به یاد بیار که این سختی ها رو تجربه کردی و با گذشت زمان تونستی باز خودت رو پیدا کنی.

حالا هم می تونی. غم و اندوه زمانی خوبه که تو رو به حرکت در می آره باعث می شه

خزان و زمستان زندگی رو سپری کنی تا در بهار جوانه بزنی و شکوفا بشی..

نه اینکه باعث بشه توی بهار زندگی ات وجودت رو زمستون فرا بگیره و تو رو از حرکت باز داره.

چشمهای قشنگ رو باز کن بهار رو ببین و باور کن. مگه همین دیروزها این درختها خالی از برگ و بار

نبودن ولی الان ببین دارن با سرسبزی شون به من و تو پیام می دن که سردی و ناملایمات می گذره

و سعادتمند کسی هست که از بی برگ و باری توشه ای برداره.

از روزهای بی تابی و بی قراریش، قرارش رو پیدا کنه و در تنهایی بی کرانش، پناهش رو جستجو کنه.

وقتی هیچ پناهی رو نمی بینی و هیچ کس توی خلوت دلت راهی نداره فرصتی هست برای حضور او که

همیشه هست، فقط باید این فرصت رو مغتنم شمرد و حضور او که حاضر همیشگی هست

رو با تمام وجود درک کرد، گاهی تنهایی ما آدمها زمان مناسبی هست برای کسب حضور،

پس از تنهایی خودت ترس و واهمه نداشته باش چون او هست و تو در تنهایی او سهیم و وقتی بتونی

این رو درک کنی می تونی از تنهایی تا یکتایی پلی بزنی... و وجود یکتا رو در وجود تنهات حس کنی

اون وقت عظمت این حرف رو درک می کنی..

باید اون رو مزه مزه کنی تا بفهمی چی می گم..

۱۳۶۶.۵.۲۹

یه سال دیگه هم تو این دنیا سر کردیم..!

آیا سال دیگه تو چنین روزی من هنوز نفس می کشم.!!؟

نمی دونم..!

لحظه اي که زمان تمام هستي را با خود مي برد

سکوتي به وسعت دشتهاي شرق زمين را خاموشي مطلق مي کشاند

 هيچ کلامي گفته نشد

فقط چشم مانده بود و چشم

تنها دل بود که از حال دل خبر داشت

آسمان گرد جدايي مي پاشيد

ستاره ها از خجالت به نقاب نشسته بودند

باد تلاش مي کرد که دستها را به هم پيوند دهد

اما

ناگاه صدايي آمد!!!

خاموش..

تقدير است..

جدايي سر نوشت است..

ماه هم با زمان قهر کرد

شب تيره و تار بود..

آسمان تصويري روشن از کينه ي تار بود

قدرت اشک بود که دل را نجات داد

و صدايي سرد که دل را به هلاکت کشاند

خداحافظ...

و براي هميشه خاموش شد

ديده پر از خون بود

 تنها قدرت اشک بود که مرا زنده نگاه داشته تا امروز

ولي افسوس که دگر نيستم در ميان شما ولي

شايد بهتر است از بودن..

اين نيز آغازي خواهد بود از پايان..

..از خدا می خوام این آخرین حرفاش نباشه...